به نظر می رسد با اجرای طرح سامان دهی نیروی انسانی وزارت آموزش و پرورش که حتی برخی از فرهنگیان از آن به عنوان «طرح کوچک سازی آموزش و پرورش» یاد می کنند، دولت به یک کارفرمای بزرگ تبدیل خواهد شد که در طرف دیگر آن سطوح پایین تر مدیریت و معلمان قرار خواهند گرفت.

در کشوری چون فرانسه و حتی در کشورهای جهان سوم ، سندیکا و اتحادیه های قوی و بانفوذ معلمی وجود دارد و البته آن ها قدرت چانه زنی و توان مذاکره بالا با مقامات مسئول را نیز دارند.
حق اعتصاب ، تجمع و راه پیمایی و.... در قانون برای آن ها پیش بینی شده است و کسی را به سبب پی گیری حقوق اش مورد پی گیری قضایی قرار نمی دهند.

اما آیا در شرایط موجود قوانین محکمی برای دفاع از حقوق معلمان در ایران وجود دارد؟
برای بررسی این مطلب ابتدا باید نگاهی به بودجه وزارت آموزش و پرورش کرد ...

 متن کامل این گزارش را می توانید در اینجا مطالعه کنید